و من هنوز سوگواره لحظه های بی توام

و

تنم هنوز می سوزد از تازیانه روزهای بی تو....

بادهای سرد امدند و  نفس های خسته..

چه اغوش ها که باز ماندند از دستهایی گرم

و چه دستاهای که در حسرت اذری ماندند

و من و انتظار چه شررهای که بر تنم اید و باز بی نصیب ماندم

وزان بادهای غمین پاییز و هووهووهای سوزناک زمستان دگر بار امدید و صد باره قدمتان برای من پایدار...

چندانکه یک دلقک تواند فرجامی شوم و محتوم را برای او رقم زند

هنوز هولناک است و بی معنا...

فردریش نیچه(چنین گفت زرتشت-پیشگفتار بند ۷)

تا  به گیسوی  تو  دست  ناسزایان  کم  رسد        هر دلی از حلقه ایی در ذکر یارب یارب است

اب   حیوانش   ز   منقار   بلاغت   می   چکد       زاغ کلک من به نام ایزد چه اهل مشرب اشت    

باری ...

امرداد و شهریور هم گذشت

غالب این دو ماه در سفر بودم و تقریبا ایران گردیی کامل داشتم

بعد از ترم گذشته دانشگاه که یک فاجعه تمام عیار بود لازم بود

شرکت در مراسم بزرگداشت روانشاد اخوان ثالث  و

مرحوم ایت ا.. طالقانی هم از جمله تحرکات (نسبی)این تابستان بود

تابستان سرد روحم را امسال با خواندن شعر. فلسفه و کتابهای خاص خودم سعی کردم به گونه ایی پر کنم که کمتر یاد عزیز سفر کرده ام در خاطر باشد اما زهی خیال باطل که او حضورش در لحظه های غمین من از خودم نیز پرنگتر است..

کمی هم بر مقاله کتاب کونه ام(عامه ـروشنفکرـبن بست ایدئولوژیی) کار کردم

تابستان های گرم خوزستان با حافظ و حضرت مولانا بشیتر ایام برای من رغم خورده است

کابوس شروع دوباره دانشگاه و محیط تکراری اش هم  اینروزها بدجور به دامان نامبارکم صیحه می کشد

ضمن اینکه بعد از محمد قوچانی و شهروند امروزش هم کما فی السابق جز لاینفکی از عبث روزهای من هستند

و اما بدترین خبر ممکن خبری بود که دوست از عزیزی از سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی داد . خیلی ساده کوتاه و دردناک

یوسفی اشکوری و دکتر محسن کدیور از ایران رفتند

به قول اخوان هنوز از مرگ نیما دلم خون بود ..

اعتقاد دارم این مملکت تا ابد باید داغدار هجرت دکتر سروش باشد که حالا...

وقتی به این مسئله نیز بازنشستگی اجباری اساتیدی همچون دکتر کزازی .دکتر پاریزی و دکتر اغاجری را اضافه می کنیم عمق فاجعه دردناک تر می نماید.. 

باز خواهم گفت

یاد باد انکه زما وقت سفر یاد نکرد            به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

ان جوانبخت که میزد رقم خیر و قبول      بنده پیر ندانم زچه ازاد نکرد

خیلی زود گدشت

یک سال دیگه هم گذشت

حالا من کجا و تو کجا

من و ابر و یار همه گریه کنان همه هم از هم جدا

نمی دونم و کس هم ندانست که چرا اوار بلا به این سرعت دنیامونو عاقبت یزید کرد

به قول خودت تاریخ نگاران بنگارند

ای امان از روزی که عزرایئل هم تحویل نگیره

چقدر هر دو خسته و خاکی شدیم

کاشکی دستم به دامنت می رسید تا دستکم پاکش کنم

یک سال دیگه هم گذشت

خیلی زود گدشت.....

علی ای اندیشه ات کاریزمای حریت

علی ای نگاه کلامت شعله دین در خنکای فلسفه

علی از هبوط امده و تا کویر رفته

علی ای معلم شهید

از جاودانگی ات ۳۱ سال گدشت

چقدر دلم تنگه روزهای کودکی و لالاییی های مادر و داستانهای محمود است

داستان کوتاه «در تاريکي» نوشتۀ «احمد محمود»

«. . . دانه‌هاي گندم مي‌رسيد و رنگ سبز خوشه‌ها به زردي مي‌گرائيد. باد آرامي که مي‌وزيد با مزرعۀ گندم بازي‌مي‌کرد. ساقه‌هاي کم‌توان خم مي‌شدند و خوشه‌ها نجوا کنان سر توي هم فرو مي‌بردند.
صبح آغاز مي‌شد. خورشيد افق را رنگ مي‌زد و نرم‌نرمک که صبحگاهي را از هم مي‌دريد و خانه‌هاي گلي شکل مي‌گرفت. شريفه، از هر روز ديرتر بيدار شده بود. تمام شب را با درد و ناراحتي بسر آورده و حالا که آفتاب سر مي‌زد، تازه تنور را آتش انداخته بود. چند لحظه بوي نان تازۀ خانگي تو هوا پخش شد. . . »

عجب اشفته بازاری ست دنیا

جوانی را به سر کردیم

و نفهمیدیم به دنبال چه هستیم..........

سر درون من شاید اکنون با این نوای محزون عیان شود

بــــــهار دلـــکش رســـــيد و دل به جــا نباشد
از آن کــــه دلــــبر دمـــــي به فکـــــر ما نباشد
                        * * *
در اين بـــهار اي صــــنم بيـــا و آشــــتي کــن
که جنــــگ و کــــين با مــــن حزين روا نـباشد
                        * * *
صبحدم بلبل، بر درخت گل، بخنده مي گفت
نازنيـــــنان را، مه جبيـــنان را، وفــــــا نباشـد
                        * * *
اگــــر کـــــه با اين دل حـــزين تو عـهدُ بستي
عزيز مـــــن با رقـــيب مـــن، چـــرا نشستي؟
چرا دلــــــم را عــزيـــز مـــن از کــينه خستي
                        * * *
بيــــا در بــرم از وفـا يک شب، اي مه نخشب
تـــازه کــــن عهـــدي کـــــــه بــــر شکـــستي

اینجا با من هم اوا شو مهربان

یک قطره اب بود و با دریا شد

یک ذره خاک با زمین یکتا شد

امد شدن تو اندر این عالم بهر چیست

امد مگسی و نا پیدا شد

تقویم ورق زدن همه روزه دردناک بوده

به خصوص روزهایی که ورق می زنی و می بینی که ای دل غافل یک سال دیگر هم گذشت

اری به همین سادگی امروز می گذرد

و فردا تو خواهی گذشت ...

و صد وای از روزهایی که می گذرد  و تو  تنها ترین تنهاها بوده ایی

بی هیچ صدایی بی هیچ نوایی و حتی هم نوایی

یک سال دگر هم از عمر من گذشت

چقدر از روز امدنم بیزارم

چقدر از بیشتر ماندن بیزار

نمیدانم جمله مناسب تولدم کدام است

من زاده شهوت شبی چرکینم

در مذهب عشق کافری بی دینم

یا شایدم

روزگاری پیکری بر پیکری پیچید و من متولد شدم

 کی رهایم کرده ایی تا با دو چشم باز.....

نمیدانم

اما من سالها پیش در روزهایی بارانی چون این روزها امدم

و اینک این منم خسته تر از همیشه...

گشته خزان نو بهار من            بهار من

رفت و نیامد  نگار من                   نگار من

سپری شد شب جدایی به امیدی که تو بایی

اخر ای  امید جانم با من از چه بی وفایی

هوا بس ناجوانمردانه سرد است  سورت سرمای دی هنوز هم چنگ بر استخوان می کشد

اما تازیانه های بوران کجا و داغ حرمان و درد مهجوری کجا ......؟

تو برایم مفهوم هر چه بودنی

تو برایم شقایقی که دلت اینه داغ هاست

و اما کنون ....

شکسته اینه های حضورم در خلوت بی رنگ از نبودن مکرر تو
شاید هم اغوشی نفس درمان کند این سرما را

وشاید خاک گور پر کند دهان روزگار را .....